My Autobiography

Si Mama Joy ay nakilala si Papa Joey sa isang simpleng restaurant noon. Doon nagtatrabaho si Mama Joy bilang taga-sandok araw-araw. Si Papa Joey naman ay nagtatrabaho malapit lamang sa restaurant, kaya palagi siyang kumakain doon pagkatapos ng kanyang trabaho gabi-gabi. Habang tumatagal, naging paboritong customer siya ni Mama Joy. Madalas siyang pinaghahandaan ni Mama Joy ng mainit na kape tuwing umaga. Napansin iyon ni Papa Joey kaya lagi siyang bumabalik doon. Isang araw, nagpatimpla siya ng kape sa ibang kasama roon. Nagtampo si Mama Joy dahil nasanay siyang siya ang naghahanda para kay Papa. Doon nagsimula unti-unting mabuo ang kanilang masayang kwento ng pagmamahalan.

Habang lumalalim ang kanilang samahan, lalo silang naging malapit araw-araw. Lagi silang nagkukuwentuhan habang tahimik na naghahanda ng pagkain gabi-gabi. Natutuwa si Papa Joey kapag nakikita niyang masaya si Mama Joy. Si Mama Joy naman ay lalo pang nahulog dahil maalaga at mabait si Papa. Hindi nagtagal, naging opisyal ang kanilang relasyon at mas tumibay pa iyon. Maraming pagsubok ang dumaan, ngunit patuloy silang nagmamahalan nang tapat. Pareho nilang pinangarap na magkaroon ng masayang pamilya at simpleng buhay balang araw. Hindi nila akalaing mabubuo rin ang batang katulad kong sobrang makulit noon. Noong October 31, 2005, ipinanganak ako nang masaya. Ako ang naging bunga ng kanilang pagmamahalan at pinakamatamis na biyaya.

Marami akong nakakatawang alaala habang lumalaki kasama ang aking pamilya. Ayon kay Mama Joy, sobrang kulit ko noong dalawang taong gulang pa lamang ako. Gusto ko raw sumama sa kanya kapag namamalengke siya tuwing madaling araw. Nakita ko noon ang rosaryo kaya gusto ko itong isuot agad. Habang inaabot ko ang rosaryo, nadulas ako bigla mula sa aking inaapakan. Malakas na tumama ang aking ulo sa matigas na kanto ng pader. Nagdugo agad ang aking ulo kaya sobrang natakot sina Mama at Papa. Dali-dali nila akong isinugod sa pinakamalapit na hospital. Doon tinahi ng doktor ang aking sugat upang mabilis akong gumaling muli. Hanggang ngayon, hindi pa rin makalimutan ni Mama ang nangyaring aksidente sa akin noong bata pa ako.

Pagdating ko ng elementarya, maayos at masaya pa ang aming simpleng pamilya. Sama-sama kaming kumakain tuwing gabi habang masayang nagkukuwentuhan. Masaya akong kasama sina Mama Joy, Papa Joey, at ang kapatid kong si Camille. Lagi kaming nagtatawanan kahit simpleng bagay lamang ang nangyayari sa aming tahanan. Habang tumatagal, napansin kong unti-unti ring nagbabago ang sitwasyon ng aming pamilya. Noong Grade 5, naghiwalay sina Mama Joy at Papa Joey. Mayroon silang confidential reason kaya mas pinili nilang manatiling pribado iyon. Pagkatapos ng kanilang paghihiwalay, sinama kami ni Papa Joey papuntang Isabela. Kasama ko noon ang aking kapatid na si Camille habang lumilipat kami roon. Mahirap para sa amin ang iwan ang dating lugar, ngunit kailangan naming magsimulang muli.

Pagdating namin sa Isabela, nahirapan kaming mag-adjust agad sa bagong kapaligiran. Hindi kami sanay na tatlo na lamang kaming magkakasama araw-araw. Hinanap namin ang presensya ni Mama Joy habang naninirahan kami roon. Unti-unti naming natutunang gumawa ng mga gawaing bahay kahit nahihirapan kami minsan. Si Papa Joey ay nagsikap mabuti upang maitaguyod kaming magkapatid. Kahit pagod siya, patuloy pa rin siyang nagtatrabaho para sa amin. Nakita ko ang lahat ng sakripisyong ginawa niya upang mabuhay kami nang maayos. Dahil doon, mas lalo kong pinahalagahan ang pamilya at ang aking pag-aaral. Natutunan kong maging matatag kahit maraming problemang dumating sa aming buhay.

Noong Grade 9, dumating ang pandemya na nagpahirap lalo sa aming lahat. Halos lahat ay natakot dahil maraming tao ang nawalan ng trabaho at pag-asa. Madalas wala si Papa Joey dahil bumibiyahe siya para magtrabaho. Naiiwan kami ni Camille sa bahay habang tahimik ang paligid. Dahil doon, madalas akong malungkot at nakakaramdam ng sobrang pag-iisa. Dumating ang panahon na nadepress ako dahil mahirap din ang pag-aaral noong pandemya. Puro modules at online activities lamang ang ginagawa namin araw-araw. Hindi madaling intindihin ang lahat dahil maraming problemang sabay-sabay na dumarating. Kahit nahihirapan, sinubukan kong maging matatag para sa aming magkapatid. Ayokong madagdagan pa ang pagod at alalahanin ni Papa Joey.

Habang tumatagal, natutunan kong harapin ang problema kahit mabigat minsan. Tinulungan ko ang sarili kong bumangon kahit maraming negatibong naiisip. Unti-unti kong tinanggap ang sitwasyon ng aming pamilya at nagpursiging magpatuloy pa rin. Alam kong hindi habangbuhay mananatiling mahirap ang lahat para sa amin. Naging inspirasyon ko ang mga sakripisyo ni Papa Joey araw-araw. Nakita kong ginagawa niya ang lahat para lamang mabigyan kami ng magandang kinabukasan. Kahit pagod galing trabaho, patuloy pa rin siyang nag-aalala para sa aming magkapatid. Hindi niya kami pinabayaan kahit maraming problema ang dumating sa aming buhay. Dahil doon, natutunan kong magsumikap at huwag basta susuko. Pinangako kong pagbubutihin ko ang aking pag-aaral upang masuklian ang sakripisyo ni Papa Joey.

Pagsapit ko ng senior high school, kinailangan kong magtrabaho para makatulong. Mula Grade 11 hanggang Grade 12, nagsumikap akong kumita para sa amin. Hindi madaling pagsabayin ang trabaho at pag-aaral araw-araw. Madalas kulang ang tulog ko dahil maraming gawain ang kailangang tapusin. Kahit napapagod, tiniis ko ang lahat upang makatulong kay Papa Joey. Gusto kong mabawasan kahit kaunti ang hirap na pasan niya. Natutunan kong maging responsable habang hinaharap ang mahihirap na pagsubok. Mas lalo kong naintindihan ang halaga ng pera at sakripisyo. Hindi man madali, naging matatag pa rin ako para sa aming pamilya.

Ngayon, college na ako at mas marami pang hamon ang dumarating araw-araw. Gusto ko ang kursong kinuha ko dahil mahalaga ito para sa akin. Kahit nahihirapan minsan, patuloy pa rin akong nag-aaral nang mabuti. Maraming requirements, projects, at examinations ang kailangang tapusin bawat linggo. May mga pagkakataong napapagod ako, ngunit hindi pa rin ako sumusuko. Iniisip ko lagi ang pangarap kong magkaroon ng magandang buhay balang araw. Gusto kong matulungan ang aking pamilya kapag naging matagumpay na ako. Alam kong lahat ng paghihirap ay may magandang kapalit. Patuloy akong lumalaban dahil marami pa akong gustong marating sa buhay.

Sa lahat ng nangyari, naging matatag akong tao dahil sa aming mga karanasan. Natutunan kong pahalagahan ang pamilya kahit maraming problemang dumating sa aming buhay. Sina Mama Joy, Papa Joey, at Camille ang naging inspirasyon ko. Sila ang dahilan kung bakit patuloy akong nagsisikap araw-araw para maabot ang aking pangarap. Kahit nagkahiwalay sina Mama Joy at Papa Joey, mahal ko pa rin sila. Nagpapasalamat ako dahil pinalaki nila akong mabuti kahit nahirapan kami. Hindi naging perpekto ang aming pamilya, ngunit puno pa rin ito ng pagmamahalan. Marami mang luha at pagsubok, nanatili pa rin kaming matatag. Hanggang ngayon, dala ko ang lahat ng aral mula sa aming mga pinagdaanan. Alam kong magiging matagumpay din ako balang araw dahil hindi ako sumusuko.

Ruth Angela Curampez